شمارهٔ ۱۹۸ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
غیر ازو نیست مرا در دو جهان یار دگر
جز ویم یار دگر جز غم او کار دگر
من نه آن بلبلم ای گل که دو صد خار جفا
گر خلد از تو کنم روی به گلزار دگر
نکنم کفر قبول ار کندم پیر مغان
به جز از طره آن مغبچه زنار دگر
قدح دور بما چون برسد ای ساقی
تا به لب چونکه شود ریخته مقدار دگر
ناصحا پند تو یکبار قبولم نفتاد
گفته پندار ازین موعظه صد بار دگر
جم وقتم که گرفتم ز سر خرقه رهن
جام دیگر به دو صد زاری و زنهار دگر
فانیا درد طلب گر طلبی پیدا کن
دل ریش دگر و سینه افکار دگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از عشق عمیق خود به محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که در دو جهان هیچ یاری جز او ندارد. او به غم عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگرچه در زندگی دچار سختی‌ها و آزارهاست، حتی اگر به بهشت برود، نمی‌تواند به گلزار دیگری نگاه کند. شاعر همچنین نسبت به نصیحت‌ها و اندرزها بی‌اعتنا است و تنها دل‌مشغولی‌اش محبوبش است. او در نهایت بیان می‌کند که درد جستجوی عشق را باید پذیرفت و به احساسات واقعی خود اهمیت داد.