شمارهٔ ۲۰۵ - مخترع امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
ز من ای دل کف آن نازنین بوس
اگر خود دست ندهد آستین بوس
گر اینم نیست بوسی بر زمین زن
ز من یعنی رسان آنجا زمین بوس
کف پای سگش بوسیدنم بین
ترا هم گر دهد دست این چنین بوس
زنم در باغ بی آن قامت و رخ
بپای سرو و روی یاسمین بوس
دراید مهر از روزن که گیرد
ز پای آن مه خرگه نشین بوس
غلام آنم ای روح الله از جان
که دستش را دهد روح الامین بوس
اگر آن مه فتد در دست فانی
به پایش کار او باشد همین بوس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و ارادت خود به یک معشوق نازنین اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر نتواند دست او را ببوسد، از زمین بوسه‌ای به او خواهد رساند. او ابراز می‌کند که حتی بوسیدن پای سگ معشوق برایش ارزشمند است و در باغ هم به خاطر زیبایی‌های معشوق، بی‌وقفه بوسه خواهد زد. همچنین به احساساتی عمیق و پیوند روحانی‌اش با معشوق اشاره می‌کند، و در نهایت بیان می‌کند که اگر معشوق در دست فانی بیفتد، او نیز در همان راستا بوسه‌ای به او خواهد داد. به‌طور کلی، شعر عمیقاً به عشق و ارادت پرداخته است.