شمارهٔ ۲۱۳ - اختراع امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
به مخموری پیاپی می‌تپد دل
مگر از مژده می می‌تپد دل؟
لبالب ساغرش سازد مگر دفع
چو زینسانم پیاپی می‌تپد دل
مگر ساقی مهوش خواهم داشت
قدح کز شادی وی می‌تپد دل
تپد دل از میم نی ز آب حیوان
نه پنداری ز هر شی می‌تپد دل
به گل شبنم چه تسکینم دهد ز آنک
ازان رخسار پر خوی می‌تپد دل
تپش دل را از آن مهوش مغنی است
مگو کز نغمه نی می‌تپد دل
دل فانی تپد بی ساقی و جام
ز خور و کوثرم کی می‌تپد دل؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حالت‌های عاشقانه و هیجانی دل شاعر است. شاعر از تپش دل خود به خاطر می و زیبایی‌ها سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که دلش از شادی و عشق و نه از آب حیات می‌تپد. او همچنین بیان می‌کند که حتی گل شبنم نمی‌تواند احساس دل را تسکین دهد و تنها زیبایی و نغمه مهوش مورد نظرش است که دلش را به تپش می‌آورد. در نهایت، شاعر اذعان می‌کند که دلش بدون وجود ساقی و شراب (جام) و بدون نعمت‌های بهشتی نیز همچنان می‌تپد. این ابیات نشان‌دهنده عشق عمیق و احساسات نیرومند شاعر است.