شمارهٔ ۲۱۹ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار شاعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر آن را مانند شراب در میکده بگذارد، زیبایی او برای دیگران قابل مشاهده خواهد بود. او از گدایان می‌خواهد که در میکده تلاش کنند تا خود را از صومعه‌ها رها کنند و به آنجا بپیوندند. همچنین به نظر می‌رسد او از بی‌احتیاطی معشوق خود نگران است که ممکن است به آسانی از در دیر چشم‌پوشی کند. شاعر همچنین به تمسخر اهل دین می‌پردازد که به می‌پرستی تمایل دارند و نگران نیستند که خود را در نهایت میان مغ‌ها و ترساها بیابند. دل او به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوقش است و می‌لرزد. در نهایت، او درباره‌ی فقدان فرصتی که از دست رفته می‌گوید و به صورت استعاری خود را به سگ دیوانه‌ای تشبیه می‌کند که در صحرا سرگردان است.