شمارهٔ ۲۴۰ - مخترع امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و عذاب جدایی و فراق می‌گوید. او به شدت داغی را که ناشی از جدایی معشوقش است، احساس می‌کند و برای او سوز و گداز بیشتری دارد. وی اشاره می‌کند که حتی اگر معشوقش در کنارش بود، درد و ضعفش به حدی است که نمی‌تواند برطرف شود. همچنین به حالاتی از غم و اندوه اشاره می‌کند که روحش در این زمان بی‌روح و بی‌قواره شده است. شاعر به نوعی از نزدیکی به دیگران و مستان نیز اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در خیال معشوقش غرق بوده و از زخم‌های دردناک احساس می‌کند. در نهایت، او به تب و آتش درونش پرداخته و می‌گوید که این حالت ناخوشایند کماکان وجود دارد.