شمارهٔ ۲۴۱ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چون بیاد لعل او میل می گلگون کنم
ساغر دوران ز خوناب جگر پر خون کنم
از پی دفع خمار مفلسان میکده
گر ندارم وجه می سجاده را مرهون کنم
طرح آبادی به می گر افکنم باشد چنانک
کز پی عشرت بنای خانه بر جیحون کنم
من که همواره قدح گردان بود باشد عجب
التفات ار سوی ناهمواری گردون کنم
نیستم رند ار ز آشوب حوادث دهر را
وضع دیگرگون شود من حال دیگرگون کنم
خلق را حزن از پی جاهست و من در میکده
فانیا دارم قدح خود را چرا محزون کنم؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و نوشیدن شراب به عنوان راهی برای فراموشی دردها و غم‌ها است. شاعر در آن به زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که برای یادآوری او، زندگی را با رنگی زیبا تزیین می‌کند. او می‌خواهد با نوشیدن شراب، غم و خستگی را از خود دور کند و اگرچه دیگران در جستجوی مقام و ثروت هستند، او به دنبال لذت و شادی در میکده است. شاعر با بیان اینکه نمی‌خواهد تحت تأثیر حوادث زندگی قرار گیرد، به سرزندگی و خوشی در زندگی تأکید می‌کند و از حزن دیگران ابراز تعجب می‌کند.