شمارهٔ ۲۴۴ - تتبع مخدوم امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
من بیدل که بهر قامت آن سیمتن میرم
گه از رفتار رعنا گه ز اندوه بدن میرم
مگر چین و شکست صفحه عمر و حیاتم شد
که در رنگ قبای او بهر چین و شکن میرم
بهر تیر جفایش سینه خود را سپر سازم
مرادم اینکه از تیرش بهر آئین و فن میرم
به جرم عشق اگر قتلم کند جانم فدای او
و گرنه نیش تیغش من به عشق خویشتن میرم
عزای وامق و فرهاد و مجنون داشتم اکنون
نماند چون منی صاحب عزا روزی که من میرم
باستغنای زهد از صاف کوثر جان همی جستم
فنای عشق بین فانی که بهر درد دن میرم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به حس و حال عشق و دلتنگی خود می‌پردازد. او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چطور به خاطر معشوق و رفتارهایش احساس درد و رنج می‌کند. شاعر می‌گوید که حتی اگر عشق او به قتلش منجر شود، جانش را فدای معشوق می‌کند و از نیش‌های عاشقانه‌اش بیمی ندارد. او عزاداری عاشقان دیگر را به یاد می‌آورد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در جستجوی حقیقت عشق و الفت، خود را به فنا می‌دهد. این شعر به بیان احوالات عاشقانه و معنویت عمیق مرتبط با عشق می‌پردازد.