شمارهٔ ۲۶۰ - تتبع مخدوم امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حال و هوای عارفانه و عشق به میگساری و خودفراموشی است. شاعر به مقابله با دانشمندان و اهل بحث می‌پردازد و می‌گوید که خوشا به حال کسی که از دنیای مادی و آخرت به میکده پناه برده و از آنجا آزاد می‌شود. او از بی‌خبری عالمان از حقیقت صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که در میکده، انسان می‌تواند به حالتی از ویرانی و فنا برسد که در آن خبری از خود و دنیا نیست. این شعر به نوعی تشویق به رهایی از قید و بندهای دنیوی و پیدا کردن آزادی در نوشیدن شراب و رسیدن به مقام عارفان است.