شمارهٔ ۲۶۲ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که برای دست‌یابی به فیض و لذت، باید از خواب و آسودگی بیدار شود و به زندگی و عشق روی آورد. او از معشوق می‌خواهد که از بی‌توجهی و غرور خود بکاهد و به عشق و وصل بپردازد. شاعر تأکید می‌کند که زمان به سرعت می‌گذرد و باید از لحظه‌ها به درستی بهره برد. همچنین، یادآوری می‌کند که زندگی در نهایت به حالتی مقدر است که تغییر نخواهد کرد و بنابراین باید با وقار و آرامش آن را سپری کرد. او در پایان، اشاره می‌کند که شب وصال و شادی در عشق، بی‌حساب و کتاب است و باید آن را به حساب عمر پایدار انسان افزود.