شمارهٔ ۲۶۴ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مستفعلن فع مستفعلن فع (متقارب مثمن اثلم)
آن گل که نوشد می با رقیبان
بینند و میرند مسکین غریبان
ای گل به گلشن چون جلوه سازی
افغان مکن عیب از عندلیبان
چون بلبل و گل بی‌هم مبادا
عشق محبان حسن حبیبان
بی‌یار از ما طاقت مجویید
زان رو که هستیم از ناشکیبان
چون زخم سینه پوشیده دارم؟!
سازد چو ظاهر چاک گریبان
فانی نصیبی زان مَهوَشَت نیست
خوش با نصیبی از بی‌نصیبان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر به گل می‌گوید که وقتی در میان رقبای خود می‌درخشد، باعث حسرت دیگران می‌شود. او از گل می‌خواهد تا عیب‌های سایر گل‌ها را نگوید و تأکید می‌کند که گل و بلبل هرگز نباید از هم جدا شوند. شاعر به کمبود یار و غم عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود درد در دل، سعی می‌کند زخم‌هایش را پنهان کند. در نهایت، شاعر به این واقعیت اشاره می‌کند که فانی و نابود نخواهد شد و از بی‌نصیب‌ها دوری می‌کند.