شمارهٔ ۳۲ - مخترع امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی ساقی و عشق اشاره می‌کند و از لذت‌های شراب و جوانی صحبت می‌کند. او به مستی و حضور در میکده اشاره دارد و می‌گوید که حتی اگر ساقی او عرق کند، بویی از گلاب دارد که خوشبوست. شاعر از عذاب جدایی و درد فراق می‌گوید و به سختی‌هایی که در این مسیر می‌کشد، اشاره دارد. او می‌گوید که پیری، زهد و عافیت در زمان مناسب خود خوب هستند، اما در حال حاضر باید از عشق، شراب و جوانی لذت برد. در انتها، شاعر به اهمیت استفاده از لحظات خوب و عدم هدر دادن آن‌ها اشاره می‌کند.