شمارهٔ ۳۵ - تتبع شیخ امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر از تماشای روی معشوق، که به مانند ماه تابانی است، صحبت می‌کند و می‌گوید که در سایه او، هر سخنی بی‌معنا است. او در غیاب معشوق عذاب می‌کشد و احساس تنهایی و بی‌خوابی دارد. شاعر با اشاره به حال و هوای میخانه و مستی، به عشق و تمنای دیدن معشوق می‌پردازد و می‌گوید که این عشق مانند شراب، وجود او را به جوش می‌آورد. در نهایت، او به حالت ضعف و اضطراب خود در پی عشق اشاره می‌کند و از درد عمیق آن صحبت می‌کند.