شمارهٔ ۸۴ - ایضا له امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و شیدایی شاعر به می و مجلسی است. او خود را در دنیای مغان می‌بیند و تا ابد عاشق و مست می‌خواهد بماند. شاعر در فضایی سرشار از شادی و به دور از زهد و ریاضت‌های سخت مذهبی، به سراغ می‌رود و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای به او بدهد. او از خماری و عشق دلتنگ است و به این نتیجه می‌رسد که باید از خود و دنیای مادی فاصله بگیرد و به عشق و لذت بپردازد. شاعر همچنین به درد و رنج زاهدان اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که چگونه باده می‌تواند او را از خود بی‌خود کند.