شمارهٔ ۹ - همو راست فرخی سیستانی
فرخی سیستانی / قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
همی روی و من از رفتن تو ناخشنود
نگر به روی منا تا مرا کنی پدرود
مرو که گر بروی باز جان من برود
من از تو ناخشنود و خدای ناخشنود
مرا ز رفتن تو وز نهیب فرقت تو
دو چشم چشمه خون گشت و جامه خون آلود
مگر فراق ترا پیشه زرگری بوده ست
که کرد دو رخ من زرد فام و زر اندود
تو رفتی و ز پس رفتن تو از غم تو
خدای داند تا من چگونه خواهم بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از جدایی و غم ناشی از رفتن محبوبش ناخشنود است. او به محبوب می‌گوید که اگر برود، جانش نیز خواهد رفت و از این وضعیت رنج می‌برد. چشمانش از اشک پر شده و لباسش به خون آغشته شده است. او از فاصله و جدایی احساس درد و ناامیدی می‌کند و به شدت نگران حال خود در غیاب محبوب است. در نهایت، او به شدت تحت تأثیر این جدایی قرار گرفته و نمی‌داند چگونه با این غم کنار بیاید.