فرخی سیستانی
زندگی‌نامهٔ فرخی سیستانی
ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌دانند تا جایی که گفته‌اند سخن سهل و ممتنع در عربی خاص ابوفراس حمدانی و در فارسی خاص فرخی است. تاریخ فوت او را ۴۲۹ هجری قمری ذکر کرده‌اند.
آثار فرخی سیستانی
شعرهای فرخی سیستانی
- شمارهٔ ۳ - در مدح ابوالحسن علی بن فضل بن احمد معروف به حجاج — ماه فروردین جهانرا از در دیدار کرد
- شمارهٔ ۲ - در مدح امیرابو محمد بن محمود غزنوی — همی گفتم که کی باشد که خرم روزگار آید
- شمارهٔ ۱ - در مدح امیر ابویعقوب یوسف بن ناصرالدین — زباغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید
- شمارهٔ ۱ — بگرستم زار پیش آن کام و هوا
- شمارهٔ ۲ — پیوسته همی جفا نمایی تو مرا
- شمارهٔ ۵ — آن مشک سیه که با سمن پیوسته ست
- شمارهٔ ۴ — این مشک سیه که یار را بالینست
- شمارهٔ ۳ — گفتم رخ تو بهار خندان منست
- شمارهٔ ۷ — این کار نگر که از تو امروز مراست
- شمارهٔ ۶ — دانم که دلم به مهر تو خرسندست
- شمارهٔ ۹ — پیوسته مرا همی نمایی بیداد
- شمارهٔ ۱۰ — هر روز کمان گوشه تو بگراید
- شمارهٔ ۸ — غم دیدم از آن کس که مرا می باید
- شمارهٔ ۱۱ — از زلف تو بوی عنبر و بان آید
- شمارهٔ ۱۲ — صد ره گفتم که با من از عهد مخند
- شمارهٔ ۱۳ — گفتم که مرا زغم به سه بوسه بخر
- شمارهٔ ۱۹ — یک خانه بتانند به جای اندر خور
- شمارهٔ ۱۸ — ای گلبن نو رسیده در باغ بهار
- شمارهٔ ۱۷ — گفتم: که بیا وعده دوشینه بیار
- شمارهٔ ۱۶ — ای ساده گل و ساده می و ساده شکر
- شمارهٔ ۲۰ — زلف و خط آن سرو قد سیمین بر
- شمارهٔ ۲۱ — صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
- شمارهٔ ۱۴ — گویند گرفت یار تو یار دگر
- شمارهٔ ۱۵ — چون با یاران خشم کنی جان پدر