شمارهٔ ۱۱۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و متضاد انسانی اشاره دارد، از جمله شوق و ناامیدی. شاعر از گم شدن در عشق و آرزوها سخن می‌گوید و به حالاتی اشاره می‌کند که در آن‌ها احساسات و رویای‌های او دستخوش تغییر و گمشدگی می‌شوند. او به زیبایی و غم در عاشقانه‌ها می‌پردازد و به عبارتی به ناپایداری و زودگذر بودن لذت‌های زندگی اشاره دارد. شاعر در پی این است که ببیند عشق و شوق واقعی چگونه می‌تواند در دنیای پرآشوب و تنگنای عواطف، گم شود.