شمارهٔ ۱۲۰ فصیحی هروی
فصیحی هروی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
مراد ما ز مادر بر سر خشت عدم آید
وجود عشرت ما با عدم از یک شکم آید
اگر تسبیح سازد زاهد از خاک شهیدانش
به جای نام ایزد بر زبانش یاصنم آید
همه عمرم به مردن صرف شد کاین جان غم روزی
دلی صد ره برون از تن به استقبال غم آید
فصیحی تشنه مرگ است چندانی که عیدستش
چو ماه روزه گر از عمر او یک روز کم آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تأمل در زندگی و مرگ می‌پردازد و نشان می‌دهد که وجود و عشق انسان از عدم و ناچیزی نشأت می‌گیرد. شاعر به تضاد میان زهد ظاهری و عشق واقعی اشاره می‌کند و به غم و مصیبت‌های زندگی خود می‌پردازد. او حسرت عمر را می‌خورد و مرگ را نزدیک‌تر از زندگی می‌بیند، به گونه‌ای که این وضعیت برای او مشابه یک جشن است. در کل، شعر بیانگر تلخی‌های زندگی و تلاش برای یافتن معنا در وجود انسانی است.