شمارهٔ ۱۳۴ فصیحی هروی
فصیحی هروی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چون اشک خرقه طلب از خون ناب پوش
در فیض پرده بر رخ صد آفتاب پوش
بی خرقه خلوتت چو فلاطون تمام نیست
در خم نشین و خرقه ز لای شراب پوش
آب حیات باش ولیکن ز بیم خضر
بر روی خویش پرده ز موج سراب پوش
این پرده‌های حسن نظر خیره می‌کند
یک پرده بر جمال خود از آفتاب پوش
از محتسب مترس ولی بهر پاس شرع
موجی بیار و بر سر جام شراب پوش
عصمت شهید جلوه حسنی که از حیا
آید به سیر آینه عکسش نقاب پوش
خاکستری مناز فصیحی به صبر خویش
چندی چو شعله هم کفن اضطراب پوش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مضامین عرفانی و فلسفی اشاره دارد و به نوعی تذکر می‌دهد که در ورای زیبایی‌ها و جذابیت‌های دنیا، باید درونی عمیق‌تر جستجو کرد. شاعر به پوشاندن زیبایی‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی انسان‌هایی که به مقام‌های بالای روحانی دست یافته‌اند، باید حجاب‌هایی بر جمال خود بزنند تا از وقوع اشتباهاتی جلوگیری کنند. او همچنین به مفهوم حیا و احتیاط در برخورد با دنیا و لذت‌ها اشاره می‌کند و تاکید دارد که در عین داشتن زیبایی و جذابیت، باید ملاحظاتی انجام گیرد. در کل، شعر از ترکیب لذت و عرفان و احتیاط در مواجهه با زندگی صحبت می‌کند.