شمارهٔ ۱۳۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی دعوت به رهایی و دوری از زهد و تصنع است. شاعر به تذکر می‌آورد که اگر اشک و احساسات بی‌فایده هستند، بهتر است آن‌ها را به دیگران بفروشیم. او به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید که مدح و زهد دیگر ارزشی ندارند و باید به شادی و لذت زندگی پرداخته شود. در نهایت، شاعر از انسان می‌خواهد که از بندگی و فرار از عشق دور شود و به جای آن، زیبایی‌ها و احساسات را در آغوش بگیرد و به آن‌ها بها دهد.