شمارهٔ ۱۶۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حس زندگی و هنری پرداخته که شاعر در آن به دنبال آزادی و شادی است. شاعر خود را مانند نسیم نوبهار توصیف می‌کند که در چمن می‌رقصد و به ذوق سوختن، دچار عذاب می‌شود. او از بند رهایی خواسته و می‌خواهد که مانند شعله‌ای در آتش برقصید. همچنین، او به مرگ و تقدیرش اشاره کرده و می‌گوید که در هر صحبت، باز هم یاد قتلش را تکرار می‌کند. شاعر روزهای زندگی را گرامی می‌دارد و به خاطر حریفانش که در غم او هستند، از زندگی بیشتر لذت می‌برد. در نهایت، او به لحظه‌ای اشاره دارد که در آن دیگران در ماتم هستند و او آزادانه می‌رقصد.