شمارهٔ ۱۷۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس عمیق عشق و دوری از معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که در غیاب معشوق، دلش را به شدت مجروح کرده و از درد و اندوهش شب تا سحر گلاب می‌افشاند. هرچند که به جمال معشوق آگاه نیست، اما همچنان غرور و زیبایی او را ستایش می‌کند. شاعر همچنین از تعبیر نگاه‌هایی می‌گوید که از گلستانی پر از گل برمی‌آید و شب را به خواب و خیالی خشک تبدیل می‌کند. در کل، این شعر نشان‌دهنده‌ی غم‌انگیزی و زیبایی عشق است.