شمارهٔ ۱۸۸ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دو دنیای غم و مصیبت اشاره می‌کند و آن‌ها را همچون سراب تصور می‌کند. او از تجربه‌های تلخ و آتشین زندگی سخن می‌گوید که هر گام در این مسیر، به جای آبی که باید باشد، آتش را به همراه دارد. شاعر می‌گوید که این داستان قدیمی هیچ پایانی ندارد و انسان‌ها به سکوت و خواب فرو رفته‌اند. همچنین، تأکید می‌کند که نور بصیرت انسان‌ها، با وجود سختی‌های شب، همچون آفتاب می‌درخشد و در نهایت، حسرت و خشکی احساسات، باعث می‌شود که زیبایی‌ها و وفا را عاری از ارزش و معنا تصور کنیم.