شمارهٔ ۱۹۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حسرت و تاسف از فرصت‌های از دست رفته است. شاعر به ندا دادن دل و بخت سیاه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که علی‌رغم داشتن جان نیکو، به دلیل سرکشی و بی‌توجهی، از خوشی‌ها و زیبایی‌ها غافل مانده‌اند. او همچنین از داغی می‌گوید که ناشی از عدم توجه به عشق و نیازهای روحی‌اش است و ابراز می‌کند که حتی در صبح وصال، فراموش کرده‌اند که زخم و تلخی‌های گذشته را ترمیم کنند. در کل، این شعر حاکی از احساس ندامت و ناکامی در زندگی است.