نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۰۴ فصیحی هروی

فصیحی هروی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ساقی به سودا جام رو کن

تسخیر ولایت سبو کن

بی گل چو حباب خانه‌ها ساز

دیوار و درش ز آبرو کن

خمیازه صبح دیرمان شد

این چاک به جرعه‌ای رفو کن

ته جرعه بر آفتاب افشان

بی بوی گلی‌ست مشکبو کن

گنجینه عمر جاودان را

گه جام لقب گهی سبو کن

مژگان بردار و خانه چشم

از گرد نظاره رفت و رو کن

میخانه که دیده نشاط است

از اشک نیاز شست و شو کن

چون کعبه به راه ما فصیحی

شو خانه بدوش و جست و جو کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر عارف، دعوت به نوشیدن شراب و لذت گرفتن از زندگی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که به او جام دهد و او را از غم و اندوه رهایی بخشد. او به تصویرسازی‌های زیبا اشاره می‌کند که چطور می‌توان با شراب، از مشکلات فرار کرد و به شادی دست یافت. همچنین، به اهمیت جستجوی زیبایی و خوشی در زندگی تأکید می‌کند و مقایسه‌هایی بین زندگی و میخانه، و نیاز به شست و شوی روح و دل در آن مطرح می‌شود. به طور کلی، این شعر حس زندگی پرشور و تلاش برای یافتن شادی و زیبایی را به تصویر می‌کشد.