شمارهٔ ۲۱۹ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و غمگین شاعر درباره محبت و جدایی اشاره دارد. شاعر از اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای از درد و رنج ناشی از محبت یاد می‌کند و از مرگ هراسان است که نکند به امید زندگی و با حسرت بیفتد. او درباره دلش می‌گوید که نباید از جمع دوستان و معاشرت‌های صمیمانه دور شود و از زخم‌های ناشی از ملامت‌شدگی هراسان است. در نهایت، او آرزو می‌کند که درد و غم را از دل خود دور کند و به سلامت بماند.