شمارهٔ ۳۴ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به عمق غم و درد خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق و دلتنگی مثل آتش دوزخی او را می‌سوزاند و حسرت دیدار معشوقش به دریایی از خون تبدیل شده است. حتی اگر کعبه به دور معشوق بچرخد، این عشق کفرآمیز احساسات او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او سال‌ها در حال زاری برای حال زار خود بوده و از عشقش رنج می‌برد. در این بین، او به غم و رشک خود اشاره می‌کند و اینکه دنیا از غمزه‌های معشوقش پر است. در پایان، شاعر به محبت و مروت اشاره کرده و می‌گوید که گاهی دشمنی‌ها نیز بخشی از محبت است.