شمارهٔ ۳۹ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، غم و اندوه عمیق را توصیف می‌کند. شاعر از جدایی و درد ناشی از آن سخن می‌گوید، که مانند موجی غم‌انگیز بر دل او نشسته است. غم او به حدی است که مانند ناله‌ای از شعله‌های آتش بیرون می آید. عقل او در باغ خود، گل خوشی نمی‌بیند و دلش به داغ جنون نزدیک شده است. عشق نیز در حال گریه است که دیگر جایی در دل و جهان ندارد. شاعر به خاطر بختش بارها اقدام به پیش‌بینی کرده، اما همه نتایج نامطلوب بوده و مانند قرعه‌کشی ناخوشایند، او را ناامید کرده است.