شمارهٔ ۳۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات و تجربیات عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر ابتدا به این نکته اشاره می‌کند که در دنیای ما، انسان‌ها و موجودات بسیار وجود دارند، اما ما همان‌طور که هستیم، به خودمان افتخار می‌کنیم. او از مفهومِ جان‌باختن بدون جنگ و یا بدون تابوت می‌گوید و بر این موضوع تأکید می‌کند که درزندگی، آرزوها و دردهای بسیاری وجود دارد. شاعر به دنبال کسی است که شایسته عشق و احترامی واقعی باشد، وگرنه غم و اندوه به وفور در اطراف اوست. او همچنین به شعله شوق درون خود اشاره می‌کند و این را بخشی از ویژگی خود می‌داند. در نهایت به این نکته می‌پردازد که توبه کردن در مقابل زیبایی‌های زندگی ارزش چندانی ندارد، زیرا افرادی که خود را از لذت‌های زندگی محروم می‌کنند، بسیارند.