شمارهٔ ۶۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به بیان غم و اندوه عمیق شاعر می‌پردازد. او از گریه‌ها و زخم‌های خود می‌گوید که با گذر زمان و آمدن عید نومیدی، همچنان در دلش باقی مانده است. شب، غم را از درون او بیرون کشیده و حس غم را به او القا می‌کند. شاعر همچنین به سراغ مرهمی می‌رود که همچون الماس زخم‌هایش را درمان کند، اما تنها به تظلم‌خواهی می‌پردازد و در نهایت فریاد بی‌محتوایش بر سر نعش کلماتی که مفهومی ندارند، به گوش می‌رسد. غم و بینوایی او در این شعر به وضوح قابل احساس است.