شمارهٔ ۸۱ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که شوق و شادی از دل اندوه و محنت نشأت می‌گیرد و هر جایی که در آخرین دیدار پای می‌گذارد، حسرتی عمیق تا قیامت از آن برمی‌خیزد. همچنین، شاعر به سرنوشت تلخ خود اشاره کرده و بیان می‌کند که حتی اگر بخواهد شادی را شعله‌ور کند، باز هم از آن غم و درد به وجود خواهد آمد. در نهایت، از اجل و مرگ می‌خواهد که سریع‌تر بیاید، زیرا امید به بهبود وضعیت از مجرای جدایی نمی‌تواند شکل بگیرد.