شمارهٔ ۸۷ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساسات شدید و دردهای ناشی از عشق و حسرت را بیان می‌کند. شاعر از غم و حسرتی که به او دست داده صحبت می‌کند و می‌گوید که زندگی‌اش به خاطر این عشق از گلستان تبدیل به آتشگاه شده است. او به یاد شب‌های خوشی که با دوستانش داشته، حسرت می‌خورد و از دل درد خود به آب عافیت پناه می‌برد. احساس گیجی و حیرت او نسبت به معشوقش و ناتوانی در دیدار او و همچنین خجالت از ننگی که این عشق به او بخشیده، در شعر حس می‌شود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این احساسات پر از شوق و عشق همچنان در او سرگردانند.