شمارهٔ ۸۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساس شدید عاشقانه و longing شاعر هستند. شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگر نقاب از چهره‌اش بردارد، او که همچون آفتاب است، او را می‌کشد. او از تشنگی و آتش عشق رنج می‌برد و از پیر مغان (شخصی دانا و راهنما) درخواست می‌کند که به او کمک کند. دل شاعر به شدت تشنه محبت است و احساس درد و هجران می‌کند. نهایتاً، او به بازار زیبایی‌ها اشاره می‌کند و احساس می‌کند که زیبایی‌های دنیا همچون ماه و آفتاب، او را به سمت خود می‌کشند و در عین حال عذاب‌اش می‌دهند.