شمارهٔ ۹۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم دوری و ناراحتی خود سخن می‌گوید. او به احساس سوختن و خاکستری شدن در فراق معشوق اشاره می‌کند و از اینکه چگونه در محیطی پر از حرمان زندگی می‌کند، گل‌های رنگارنگ و زیبا برایش فریبنده است، ولی واقعیت تلخ است. همچنین، او از خنده‌اش که ناشی از خوشبختی نیست و زندانی بودن در شرایط سختش گله می‌کند. شاعر به این نکته نیز اشاره دارد که حتی ناله‌ها و غم‌هایش را بی‌فایده نمی‌داند و در نهایت، می‌گوید که آیا مردم می‌توانند حقیقت او را ببینند و او را درک کنند، در حالی که دیگران او را به غلط تعبیر کرده‌اند.