شمارهٔ ۶۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از درد و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او خود را در حالتی می‌بیند که به تازگی از باغی دور شده و به اوج محرومیت و طرد رسید است. کلمات به وضوح نشان‌دهنده احساس ناراحتی و تنهایی او هستند.