شمارهٔ ۳۷ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت‌ها از آتش و عشق سخن می‌گوید. او به گلابی که بر آتش گذاشته شده اشاره می‌کند و می‌پرسد این چه آتشی است که حتی آب را می‌سوزاند. با وجود اینکه چشمش را بسته تا از معشوق دوری کند، دلش پر از اضطراب است. او به تیغ عشق اشاره می‌کند که باعث می‌شود حتی آب هم به قیمت خون معشوق دست پیدا کند. شاعر به معشوق می‌گوید که او نباید زیبایی‌اش را ببیند و اگر ببیند، نمی‌تواند مانند آفتاب خود را نادیده بگیرد. او به خواب اشاره می‌کند و نگرانی از شب را دارد و می‌گوید که غمزهٔ معشوق نباید او را بسوزاند. در نهایت، او به قدرت عشق و شیرینی آن اشاره می‌کند، حتی اگر پاسخ‌های معشوق تلخ باشد.