شمارهٔ ۴۸۶ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به یاد محبوبش به آرامش می‌رسد و از تمام هوس‌ها و مقاصد دنیوی فارغ می‌شود. او خود را مانند مرغی که تازه جراحت دیده راضی می‌بیند و به یاد معشوق خنکای دل را احساس می‌کند. شاعر به محبوبش نگاه نمی‌کند زیرا می‌داند که او هیچ‌گاه از خطاهای او نمی‌گذرد. با وجود شرمندگی‌ای که از دوری از درگاه محبوب دارد، می‌داند که نگاه مهربان محبوبش از او غافل نمی‌شود. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی در شناخت زیبایی تو کوتاهی کند، در واقع نمی‌تواند حقیقت را از الواظ تشخیص دهد.