شمارهٔ ۴۸۴ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای مشرب خوشت به جهان یادگار عیش
عهد تو روزنامچة روزگار عیش
کس در بهشت بزم تو غم چون خورد که هست
لعلت شراب عشرت و خطت بهار عیش
محروم فیض تربیت ابر چشم ماست
نخل غمی که سر نزد از جویبار عیش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به درگاهِ پروردگار و محبت او اشاره دارد. شاعر می‌گوید که همه مردم، چه عام و چه خاص، از لطف و رحمت خداوند بهره‌مندند و در بارگاه او هیچ تفاوتی میان خوب و بد وجود ندارد. رحمت خداوند به همه به یکسان می‌رسد و در خلوتگاه او، هر کسی جایگاهی دارد و نباید دراین میان ریا و ظاهرپرستی باشد. شاعر به صفای محبت و رحمت الهی اشاره می‌کند که همگان را در بر می‌گیرد و در برابر تیغ قضا و قدر، همه در یک سطح قرار دارند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که عشق و محبت الهی فراتر از زبان و گفتار است و فقط به دل وابسته است.