شمارهٔ ۵۲۷ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر آرزو می‌کند که مانند پروانه‌ها بال و پر داشته باشد و بر دور خود بچرخد. او دوست دارد از حال خود باخبر باشد، اما در حال مستی نتوانسته به این خواسته برسد. همچنین، از بیکاری یارانش ابراز نگرانی می‌کند و می‌گوید اگر فرصت می‌داشت، کار می‌کرد. او به دلی داغدار اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که اگر جگر دارد، می‌توانست به دل محبوبش ضربه بزند. در نهایت، به یاد قدرت و توانمندی‌اش در گذشته اشاره می‌کند که می‌توانست خود را از خاک بلند کند.