شمارهٔ ۶۵۷ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و عاشقانه‌ای پرداخته است که شاعر نسبت به معشوق خود دارد. در این متن، شاعر از تاثیر شراب و خواب بر چشمانش صحبت می‌کند و می‌گوید که هر دو در تشنگی و عطش به سر می‌برند، یکی تشنه خون و دیگری تشنه آب. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌افزاید که در بزم‌ها نمی‌تواند به راحتی جرأت کند و از ویژگی‌های بوی شراب یاد می‌کند. در نهایت، شاعر از احساس ناتوانی در تعمیر و بهبود اوضاع خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که هیچ‌گاه نمی‌تواند حال خراب خود را بهبود بخشد.