نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۷۵ فیاض لاهیجی

فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

تو شمع بزم خوبانی مشو یکرو به پروانه

بباید شمع را ناچار کردن خو به پروانه

ز بال و پر زند بر شمع دامن گر تو بنمایی

چو دود شمع یک شب گوشة ابرو به پروانه

پر افشانست بر شمع رخت پروانة خالت

توان کردن از آن رو نسبت هندو به پروانه

کشش از دوست تا نبود نیاید کاری از کوشش

از آن رو شمع دایم می‌دهد پهلو به پروانه

به افسون منع من از سوختن کمتر کن ای زاهد

که دانم در نگیرد صحبت جادو به پروانه

مزاج دلبری را گرم رویی‌ها نمی‌سازد

مده ای شمع خوبان این قدر هم رو به پروانه

گل و شمعند بی‌آن نازنین در بزم و من فیّاض

ز یک سو رشک بر بلبل برم یک سو به پروانه

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و زندگی اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق واقعی نیازمند سعی و تلاش است و نباید از چالش‌ها و ترس‌ها فرار کرد. شاعر به خواننده توصیه می‌کند که از علایق دنیوی دل بکَند و پیش از آنکه فرصت‌ها را از دست بدهد، اقدام کند. او به سرعت گذر عمر اشاره کرده و بر اهمیت عمل در زمان حال تأکید می‌کند. همچنین، هر گونه وابستگی و انتظار از دنیا را رد می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که در جستجوی عشق و حقیقت باید به دنبال ارزش‌های درونی و روحی بود، نه ظواهر دنیوی. در نهایت، شعر به این نتیجه می‌رسد که برای رسیدن به عشق و صداقت در زندگی، نباید منتظر بود بلکه باید تلاش و اقدام کرد.