شمارهٔ ۶۸۶ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن (مقتضب مثمن مطوی مقطوع)
گر دلت بما باشد ور تو یار ما باشی
هر کجا که بنشینی در کنار ما باشی
رنگ ناپذیرستی به که در تماشایت
ما ز خود رویم و تو یادگار ما باشی
خود به خود نپردازی زان به ما نپردازی
گر به فکر خویش افتی بی‌قرار ما باشی
ما ز خود برون رفتیم تا مگر درون آیی
خود که‌ایم ما تا تو دزد یار ما باشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر احساس عمیق عشق و وابستگی به معشوق را بیان می‌کند. شاعر به وضوح می‌گوید که تمام آرزوی او این است که معشوق در کنار او باشد. او به زخم‌ها و دردهای خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها وجود معشوق می‌تواند مرهمی بر آن‌ها باشد. شاعر همچنین به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ یک از آن‌ها به اندازه حضور معشوق ارزشمند نیست. در نهایت، او احساس بی‌تابی و سردرگمی خود را در غیاب معشوق ابراز می‌کند و می‌گوید که حتی در بیان احساساتش نیز شرم دارد و این فقط با حضور معشوق میسر است.