شمارهٔ ۷ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تدبیر ماست در گرو عقل پیر ما
معلوم تا کجا برسد زور تیر ما
برهان ز معرفت نگشاید در صواب
نقش خطا زند همه کلک دبیر ما
در ملک دل تغلّب دیوان ز حد گذشت
بد می‌کند کفایت ما را وزیر ما
تا دست دل به دامن زلف بتان زدیم
باشد به روز حشر همین دستگیر ما
فیّاض غم مخور که دمادم رسد به گوش
بانگ بشارت از لب لعل بشیر ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان وابستگی تدبیر و عقل اشاره دارد و نشان می‌دهد که قدرت ما تا چه اندازه به توانایی‌های عقلانی وابسته است. همچنین به نقش خطاهایی که ممکن است در تفکر وجود داشته باشد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که اطلاعات نادرست می‌تواند به تصمیم‌گیری‌های غلط منجر شود. شاعر از دشواری‌هایی که یک وزیر می‌تواند به بار بیاورد، نگران است و در عین حال به امیدی برای نجات در روز قیامت اشاره می‌کند. در نهایت، به استقبال بشارت و خوشحالی از نتیجه‌های آینده اشاره می‌کند و به نوعی حاکی از امیدواری در میان غم‌هاست.