شمارهٔ ۷۰ فیاض لاهیجی
فیاض لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا حلقه نبد زلف بت مهوش ما را
زنجیر چه می‌کرد دل سرکش ما را
بی‌جوهر تیغ تو دل از پا ننشیند
آب تو نشاند مگر این آتش ما را
ماییم و همین فکر سر زلف و دگر هیچ
عشق که تهی کرد چنین ترکش ما را؟
گامی دو توان تاخت به دنبال شکاری
گر پی نکند تیغ اجل ابرش ما را
فیّاض بیا خوب رسیدی که خوشت باد
دیدار تو بایست دماغ خوش ما را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به معانی عمیق و احساسات پیچیده اشاره دارد. او از خدا می‌خواهد تا به وضعیت درد و رنج انسان‌ها رنگ و زندگی ببخشد و زخم‌های عاطفی را التیام دهد. شاعر به شدت به ناامیدی و اضطراب اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد تا با معجزات خود، در این لحظات دشوار به کمک بیاید. همچنین به دل دانش و عقل که هر کدام در تلاشی برای درک حقیقت هستند، اشاره می‌کند و از اینکه عقل در برابر عشق و دیوانگی تسلیم می‌شود، سخن می‌گوید. در پایان، عشاق و مومنان را به شفاعت و محبت الهی متوجه می‌کند و از قدرت خدا برای تغییر واقعیت‌ها صحبت می‌کند. این اثر نشان‌دهنده جوش و خروش عاطفی و درونی انسان‌ها در مواجهه با چالش‌های زندگی است.