شمارهٔ ۶۹ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به احساس درونی و انفعال خود اشاره دارد. او می‌گوید که در دل او نه خیر و نیکی وجود دارد و نه شر و بدی، و در کلبه‌اش حتی پرتو خورشید هم نمی‌تابد. او همچنین به زیبایی مژه‌های محبوبش اشاره می‌کند که موجب می‌شود هر آنچه که بد است، در نظرش جلوه‌ای نداشته باشد. به طور کلی، شاعر به نوعی از ناامیدی و غم درون خود و همچنین تأثیر عشق بر دیدگاهش نسبت به دنیا اشاره دارد.