شمارهٔ ۸۸ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی نسبت به دوستان و یارانش سخن می‌گوید و احساس دلتنگی می‌کند. او خود را مانند شیشه‌ای شکننده می‌داند که نمی‌تواند با سنگدلانی که در اطرافش هستند، رابطه برقرار کند. به نوعی بیان می‌کند که عشق و دوستی‌اش با این افراد، غیرممکن است.