شمارهٔ ۹۱ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند که بدون دیدن چهره‌اش، آن را بدنام می‌داند. شرم لبان او باعث شده است که باده (شراب) نیز حرام به نظر برسد. ابروهای محبوبش را به هلال و ماه نو تشبیه کرده و می‌گوید که آن ابروها به قدری زیبا و پرمهراست که همچون ماه تمام شکوفا شده است.