غزل شمارهٔ ۱۱۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عاشقانه و غم‌های فراق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تنها حسرت‌های عشق و غم‌های جدایی کافی است و نیازی به چیزهای دیگر نیست. او به زیبایی‌های عشق و شیرینی وصال اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون عشق و شور و شوق، مانند گلستانی است که فقط خار دارد. همچنین به توبه و دوری از گناه اشاره می‌کند و به میگساری و لذت‌های زندگی تأکید دارد. در نهایت، شاعر امیدوار است که در روز محشر، عشقش شفیع او باشد و این عشق کافی است.