غزل شمارهٔ ۱۲۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساسات و حالات درونی خود می‌پردازد. او از شور و هیجانی در سرش صحبت می‌کند که ناشی از عشق و آرزوهاست. هر لحظه از چشمان محبوب خود غم و شادی را در دلش حس می‌کند و دلش در تلاطم است. او می‌گوید که در پس پرده غیب، ساقی‌ای وجود دارد که باعث مستی و شیدایی او می‌شود.گرچه درونش پر از آشوب و هیجان است، اما بیرون ظاهری آرام دارد. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که آرزوها و تمنای عشق در دل هر کسی وجود دارد و جهان پر از زیبایی و ارزشمند شده است. در نهایت، او به فیض و برکت عشق اشاره می‌کند که همچون دریا بی‌پایان است.