غزل شمارهٔ ۱۲۷ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر چه تو میکنی همه خوبست
هر چه محبوب کرد محبوبست
رغبت دل نبست در مرغوب
جلوه تست هر چه مرغوبست
رهبت دل زتست در مرهوب
سطوت تست هر چه مرهوبست
دوست دارم تمام عالم را
بتو عالم تمام منسوبست
همه را از همه توئی مطلوب
هر کسی را زهر چه مطلوبست
در حقیقت توئی حبیب او را
گرچه یوسف حبیب یعقوبست
زتو توفق یابد و خذلان
هر که مسعود هر که منکوبست
همه سوی تو میشود مجرور
هر که مرفوع هر که منسوبست
همه مشغول ذکر و تسبیحند
گر کلو خست و سنگ و گر چوبست
همه در کار تو و بهر تست
عمر و صبر ار زنوح و ایوبست
هر چه مصنوع تست بی عیبست
هر چه ما میکنیم معیوبست
بندهٔ سرفکندهٔ در تست
هر چه با فیض میکنی خوبست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر نوعی عشق و ارادت عمیق به معشوق است. شاعر به توصیف فضایل و زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که هر کاری که معشوق انجام می‌دهد خوب و پسندیده است. همه چیز در جهان به عشق و جمال او مربوط میشود و اوست که هر چیزی را به کمال می‌رساند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که تمام موجودات و مخلوقات به نوعی در خدمت و عبادت معشوق هستند و تنها اوست که به معنای واقعی مورد توجه و مطلوب است. در کل، شعر به زیبایی و کمال مطلق معشوق و عشق خالصانه به او می‌پردازد.