غزل شمارهٔ ۱۳۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و علاقه عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دیوانگی و شیدایی در دلش شعله‌ور شده و تمام وجودش را در برگرفته است. عشق به معشوق مانند آتش در او می‌سوزد و او را به سمت میخانه می‌کشاند، چرا که دلش از مراکز مذهبی خسته شده است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که اگر کسی از او بپرسد، باید بگویند که او راهی دیگر را انتخاب کرده است و دیگر به زهد و تقوی اهمیتی نمی‌دهد. در پایان، او به همت خود به عنوان یک عاشق اشاره کرده و می‌گوید که حتی یک پیمانه شراب نیز برای او کافی است.